ANTONIA

Naam bij geboorte

Van mijn ouders heb ik bij mijn geboorte de naam Antonia gekregen. Voor het gemak en dagelijks gebruik werd die naam ingekort tot Anita en dat werd in de praktijk Nita of, op zijn Brabants,  (on)’s Niet. En zo horen we onze naam: door de stem van een ander persoon, buiten onszelf.

De stem van mijn hart

In mijzelf zit mijn fluisterstem. Ik ken mijn fluisterstem als een diep, innerlijk weten. Ik hoor mijn fluisterstem niet met mijn oren, hoofd of mijn denken maar met mijn hart.  In het horen van mijn fluisterstem, mijn innerlijk weten, besef ik dat ik mijn geboortenaam weer wil gaan dragen.

Antonia

Ik zeg Antonia tegen mezelf en hoor de melodie. Deze naam is zangerig, klinkt zachter en eindigt in ‘ja’. En dat is wat ik verlang: ‘ja’ zeggen tegen mezelf en het leven. Ik zie Antonia  ….. terwijl ze een zwierende rok of jurk aan heeft, pollepel in de hand om te roeren …. microfoon …… lach en uitnodiging op haar gezicht……. lange haren …. druk babbelend….. lijkt alsof er geen speld tussen te krijgen is…… niet zo ……..  wil weten hoe het met je is….. voelt waar je mee zit ……..  last verlichten….. om wat lucht in je hoofd te krijgen…. gezicht te laten ontspannen….. haar zon in je hart te laten schijnen ……  sluier van gedachten, overtuigingen los te weken….. te laten oplossen….. in de keuken bij haar … rust uit…… in deze weldaad….. de energie van haar woorden…. eigen antwoorden….. houvast wat even kwijt was……. met een lach op het gezicht.

Dit is wat ik zie en voel bij Antonia, het is er (nog niet) helemaal. Dat is een kwestie van tijd, het komt, zal zijn.  En ook dat weet ik van mijn fluisterstem….. de stem van mijn hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *